Να τις ζεις τις στιγμές σου, γιατί δεν ξανάρχονται

Να τις ζεις τις στιγμές σου, γιατί δεν ξανάρχονται

Ενώ τα πάντα αλλάζουν γρήγορα και αστραπιαία, εμείς μάθαμε να τα έχουμε όλα δεδομένα. Στρατιωτάκια που θα μας περιμένουν οι στιγμές μας.

Θαρρείς και η ζωή μας είναι έργο που μπορούμε, αν δε μας αρέσει στην προβολή, να κόψουμε σκηνές. Συνηθίσαμε παρουσίες ανθρώπων και πιστέψαμε πως τα βήματά τους θα μας ακολουθούν, όσο κι αν εμείς τρέχουμε μπροστά.

Σταματήσαμε να εκτιμάμε τις στιγμές μας.
Βάλαμε τον εαυτό μας σε αναμονή, πάντα να περιμένει κάτι καλύτερο από αυτό πού τώρα ζει. Δίχως να ξέρουμε τι ακριβώς περιμένουμε!
Μιζεριάζουμε για ό,τι άσχημο μας συνέβη και αποφεύγουμε να κοιτάξουμε γύρω μας. Αν το κάναμε, όμως, θα καταλαβαίναμε πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χίλιους λόγους να είναι σκυθρωποί και όμως θα τους δεις με το πιο φωτεινό χαμόγελο.

Κι εμείς συνέχεια μια μόνιμη αναβολή,
για αύριο...
για την επόμενη εβδομάδα ...
για όταν θα έχουμε χρόνο...
Ακόμη και τα όνειρα μας τα βάλαμε στην αναμονή και κάπως έτσι ξεχάσαμε να ζούμε. Χάσαμε την μαγεία που κάποτε βρίσκαμε στα απλά, στα όμορφα....
Μια βόλτα, ένα γέλιο, ένα όνειρο, ένας φίλος.
Χάθηκαν στα χρόνια. Μπερδεύτηκαν μέσα σε αυτό τον χαμό.
Θεωρήσαμε πως θα ξανάρθουν και περιμέναμε την επόμενη προβολή διορθώνοντας τις στιγμές.

Τίποτα όμως δεν είναι ίδιο, κάθε έργο και άλλοι οι πρωταγωνιστές του, κάθε σενάριο διαφορετικό. Ώρα λοιπόν να μάθουμε να ζούμε τις στιγμές, να απολαύσουμε τη ζωή μας, γιατί το έργο παίζεται μια φορά!