Τα θαύματα τα δέχεσαι χωρίς αμφιβολίες και δεν τα ξεχνάς ποτέ

Τα θαύματα τα δέχεσαι χωρίς αμφιβολίες και δεν τα ξεχνάς ποτέ

Επί χρόνια κοσμοσυρροή για μια κανάτα νερό.

Νερό για το σπίτι, νερό για τα ζώα, νερό για τον ταξιδιώτη, νερό για όλους.
Και βγάζανε νερό και βγάζανε και βγάζανε...

Αλλά κανείς δε σκέφτηκε ότι και το πηγάδι για να συνεχίσει να δίνει, θέλει φροντίδα. Κανείς δε νοιάστηκε.
Σιγά, σιγά με το νερό έβγαινε άμμος. Μετά βγήκαν χαλίκια. Ακολούθησε λάσπη.

Το καταράστηκαν που σταμάτησε να τους δίνει νερό, ξεχνώντας με περισσή ευκολία τα τόσα χρόνια που έζησαν χάρις σε αυτό.

Έτσι το πηγάδι ερήμωσε. Το ξεχάσανε. Το καλό ανταποδόθηκε με κακό.
Το πηγάδι δεν είχε στερέψει όμως. Απλά πληγώθηκε και περίμενε να γιάνει.
Θα έρθει η μέρα που θα πλημμυρίσει με αγάπη και θα δίνει ξανά.

Ίσως τότε το εκτιμήσουν ή ίσως πάλι φωνάξουν θαύμα.
Τα θαύματα δε θέλουνε συντήρηση, τα δέχεσαι χωρίς ενοχές, χωρίς αμφιβολίες και δεν τα ξεχνάς ποτέ...